Lichtenstein çizgi romanı neden büyüttü?

Roy Lichtenstein çizgi romanı, ucuz baskının dilini resmin mesafesinden okunur kılmak için büyütür. Konuşma balonu, kalın kontur ve mekanik nokta, kol mesafesindeki bir sayfada kaybolur. Tablo boyutunda aynı öğeler bir üslup gibi durur. Büyütme, bir kareyi yüceltmekten çok, onun nasıl basıldığını göstermektir.

Lichtenstein 1923’te doğmuş, 1997’de ölmüştür. Pop art içindeki yeri Warhol’un serigrafisinden ayrıdır. Warhol tekrarı çoğaltır.

Lichtenstein tek bir kareyi, basımın izi seçilecek kadar büyütür. İki yöntem Warhol yazısında ve burada yan yana durabilir, aynı cümle olmak zorunda kalmadan.

Terimin genel çerçevesi pop artın tanımındadır. Bu sayfa çizgi roman kapısına yakından bakar. Kaynak kareler başkalarının çizerliğidir.

Lichtenstein o kareleri gizlemez. Kontur, nokta ve kadraj hakkında bir karar verir.

Ben-Day noktası ne işe yarar?

Ben-Day noktası, renkli ticari baskıda ton elde etmek için kullanılan düzenli bir nokta sistemidir. Yakından bakılınca ayrı ayrı durur. Uzaktan bir renk gibi karışır. Gazete ve çizgi roman bu ekonomiyi uzun süre kullanmıştır.

Lichtenstein noktayı süs olarak eklemez. Onu, resmin içinde sayılacak kadar büyütür.

Büyüyünce nokta iki iş görür. Birincisi, kaynağın ucuz baskı olduğunu hatırlatır. İkincisi, yüzeyin elle yapılmış bir pencere gibi davranmasını engeller. Resme baktığınızda bir sahneye düşmezsiniz.

Bir basım düzenine bakarsınız. Bu mesafe, pop artın kontrollü tonuyla örtüşür.

Noktayı bugün herhangi bir fotoğrafın üzerine filtre gibi sermek, o jesti tekrarlamaz. Lichtenstein’ın işi, hangi kareyi seçtiği, konturu nasıl sadeleştirdiği ve noktayı hangi ölçekte bıraktığıdır. Filtre, kararın yerini tutmaz. Desen, ancak aralıkları okunuyorsa bu tarihe komşu olur.

Üç eser, üç okuma

Look Mickey, çizgi roman diline erken bir geçiştir. Mickey ve Donald’ın yer aldığı bu işte konuşma, kontur ve nokta birlikte görünür. Konu çocukluğun tanıdık figürleridir.

Asıl olay, o figürlerin bir tablo düzleminde hâlâ baskı gibi durmasıdır. Sevimlilik, yöntemin önüne geçmez.

Whaam!, bir savaş uçağı ve bir patlama sahnesini büyük ölçeğe taşır. Ses, harflerle yazılır. Patlama, çizgi romanın grafik konvansiyonu olarak kalır, dumanın doğalcı bir resmi olmaz.

İki kanatlı düzen, bakışı soldan sağa, neden ile sonuca doğru yürütür. Gürültü, aslında çok düzenli bir kompozisyondur.

Drowning Girl, romantik çizgi romanın duygusunu suyun içindeki bir figür ve düşünce balonuyla kurar. Dram büyüktür. Yüzey sakin ve noktalıdır. Duygu ile baskı yöntemi aynı anda okunur.

Lichtenstein gözyaşını özel bir itiraf gibi bırakmaz. Onu, türün bildik jesti olarak gösterir. Üç eser birlikte, mizah, şiddet ve duygunun aynı basım dilinden geçebildiğini anlatır.

Desen ölçek değişince ne olur?

Küçük bir noktadan büyük bir noktaya geçmek, aynı deseni sürdürmek değildir. Aralık büyür. Göz, rengi bir leke olarak değil, bir düzen olarak görür.

Bu, pop arttaki ölçek sorusunun çizgi roman halidir. Ayrıntı renk, ölçek ve tekrar yazısında daha geniş durur.

Ev ölçeğinde aynı ders daha alçak sesle çalışır. Bir figürün gövdesindeki çizgi roman baskısı, duvar boyu bir tablo değildir. Yine de yaklaşıldığında nokta ve kontur okunmalıdır.

Çok uzakta yalnızca renkli bir oyuncak gibi durur. Çok yakında, eğer raf kalabalıksa, desen komşusunun gürültüsüne karışır.

Hayvan deseni başka bir basım akrabasıdır. Leopar beneği de uzaktan renk, yakından tekrar eden bir birimdir. Çizgi roman noktasıyla aynı jest değildir.

İkisi de yüzeyin düz olmadığını, bir düzen taşıdığını söyler. Bu komşuluk, odayı tema parkına çevirmeden kurulabilir.

Sık karışan noktalar

İlk karışıklık, Lichtenstein’ın çizgi romanı düşünmeden kopyaladığıdır. Kaynak bir çizerin karesidir. Resim, o kareyi seçer, sadeleştirir, noktayı ve konturu resmin ölçeğine taşır.

Kaynağı inkâr etmek bu işlerin dürüstlüğü olmaz. Kaynağı yöntem sanmak da eksik kalır.

İkinci karışıklık, Ben-Day noktasını her görüntüye eklenebilir bir filtre saymaktır. Nokta, belirli bir basım ekonomisinden gelir. Üzerine serpildiği her fotoğraf bu tarihe bağlanmaz. Üçüncü karışıklık, onun yalnız ağlayan yüzler yaptığını düşünmektir.

Look Mickey mizahtır. Whaam! bir çarpışmadır. Drowning Girl duygudur. Dil ortaktır, konu tek değildir.

Dördüncü karışıklık, Warhol ile aynı işi yaptığını sanmaktır. İkisi de ticari imgeyi kullanır. Warhol serigrafiyle tekrar eder. Lichtenstein tek panelin iç yapısını büyütür.

Birini diğerinin yerine koymak, nokta ile çoğaltmayı birbirine karıştırır. Pop art bu iki kapıyı birden taşır.

Basılı desen evde nasıl durur?

Evde Lichtenstein’dan alınacak pratik ders, deseni okunur bırakmaktır. Figür, düz bir renk kütlesi gibi uzaktan da görülebilir. Yaklaşınca baskının birimleri seçilmelidir.

Bunun için arkasındaki duvarın sakin olması yeter. Desenin yanına ikinci bir bağıran desen koymak, noktayı lekeye çevirir.

Çizgi roman baskılı ayı figürü, bu dokuyu küçük bir gövdede taşır. Odayı bir savaş sahnesine ya da bir aşk romanına çevirmek zorunda değildir. Desenin kendisi, kaynağın enerjisini hatırlatır.

Leopar desenli ayı ise tekrar eden beneği moda yüzeyine yaklaştırır. İkisi aynı rafta ancak aralık genişse birlikte durur.

Işık, parlak baskıda sert bir şerit bırakıyorsa figürü hafifçe çevirmek konturu geri getirir. Dekoratif objeler arasında seçim yaparken desenin mi, düz rengin mi odayı taşıyacağına önce karar vermek işi kolaylaştırır. İkisi birden ana olay olmak zorunda değildir. Lichtenstein’ın dersi, bir düzeni seçip onu ölçeğiyle okutmaktır.

Kısa bir kapanış

Lichtenstein, çizgi romanı büyütür çünkü baskının noktası ancak o mesafede bir karar gibi görünür. Look Mickey, Whaam! ve Drowning Girl bu kararın üç ayrı duygusudur. Ortak olan dil, ortak olan konu değildir.

Warhol tekrarın diğer kapısıdır. Tanım sayfası iki ismi de terimin içinde tutar. Renk, ölçek ve tekrar yazısı, desenin evde nasıl aralık istediğini sürdürür. Rafta ise tek okunur baskı, bu tarihin en temiz karşılığıdır.