Pop art dekorasyonla nerede buluşur?

Pop art dekorasyonla, tek bir grafik nesnenin, bırakılmış bir boşluğun ve ticari rengin sakin bir zeminde okunabildiği yerde buluşur. Bütün evi bir dönemin setine çevirmek bu buluşmanın şartı değildir. Tarihsel dil, reklam ve çizgi romandan gelir. Evdeki karşılığı daha dardır: tanıdık bir siluet, düz bir renk, ölçülü bir aralık.

Dekorasyon burada tabloyu çerçeveletmekten ibaret değildir. Bir konsolun yüksekliği, duvarın rengi ve ışığın geliş açısı da kompozisyondur. Pop art bu kompozisyona kalabalık bir tema olarak girmek zorunda değildir.

Bir karar olarak girer. Evin günlük hali o kararı oturma odasına indirir.

Büyük hacim ayrı bir sorudur. Kapıdan görünmek, yer kaplamak ve tavanla ilişki kurmak başka bir yazının konusudur. Büyük sanat objeleri o ölçeği tutar. Bu sayfa, buluşmanın kendisini tarif eder.

Grafik nesne ne demektir?

Grafik nesne, uzaktan bir işaret gibi okunan formdur. Ayrıntı yaklaşınca gelir. Önce siluet gelir. Köşeli düzlemler, kalın bir kontur hissi ya da tek bir doygun renk bu okumayı hızlandırır.

Pop artın afiş ve çizgi romanla akrabalığı tam da buradadır. İmge, süslenmeden önce tanınır.

Mat siyah, bu tanınmayı gölgenin içinden kurar. Işık kayarsa form kaybolmaz, kenarlarıyla durur. Parlak bir renk ise ışığı toplar ve uzaktan bir leke gibi konuşur. İkisi de grafiktir.

Biri kütle, diğeri ışıltı üzerinden çalışır. Oda hangisini taşıyacağına göre seçer.

Karakter silueti üçüncü yoldur. İnsanlar formu bir hayvandan ya da bir yüzden önce, kültürdeki yerinden tanıyabilir. Bu tanınırlık, dekorasyonun anlatmak zorunda kaldığı hikâyeyi kısaltır.

Nesne, isim tabelasına ihtiyaç duymadan durur. Yeter ki etrafındaki eşya aynı sesle bağırmasın.

Boşluk da bir malzemedir

Pop artın tekrarı, ancak aralık varsa tekrar gibi görünür. Aralık yoksa yığın vardır. Dekorasyonda da aynı şey geçerlidir. İki güçlü nesne yan yana gelince ikisi de zayıflar.

Birinin susması, diğerinin cümle kurmasını sağlar. Bu susuş, eksik döşenmiş bir oda değildir. Bilinçli bir ölçüdür.

Duvar rengi bu ölçüde sessiz ortak olabilir. Kırık beyaz, sıcak gri ya da çok açık bir bej, grafik siyaha da doygun bir renge de zemin olur. Desenli duvar kâğıdı, nesnenin konturuyla yarışır.

Yarış kötü olmak zorunda değildir. Çoğu evde kazananı olmaz, yalnızca gürültü kalır.

Galeri estetiği bu boşluğu daha sıkı kurar: az parça, net ışık, göz hizası. Dekorasyon biraz daha gevşek olabilir. Bir kitap, bir lamba, günlük bir tepsi sahnede kalabilir. Pop artla buluşma, o günlük parçaların ana olayı çalmamasıdır.

İki siluet, iki ses

Mat siyah, köşeli goril heykeli başının üstünde bir varil tutar. Düzlemler düşük çokgen bir kütle kurar. Uzaktan bir işaret, yakından bir heykel gibi durur.

Mat yüzey parlamayı reddettiği için kenar, rengin önüne geçer. Lobide de sakin bir salonda da grafik ağırlık olarak okunur.

Adaçayı kulaklı Companion daha alçak bir ses ister. Karakter tanıdıktır, palet dardır, jest azdır. Büyük bir kütlenin yanına ancak oda gerçekten genişse yakışır. Küçük bir konsolda tek başına, pop artın diğer dersini tutar: tanıdık imge, sakin zemin.

İkisini aynı köşeye zorlamak gerekmez. Biri hacmin cümlesidir, diğeri siluetin. Dekoratif seçki bu farkı bitiş ve duruş üzerinden karşılaştırmak için durur. Seçim, hangi sesin odanın geri kalanıyla anlaşacağına bağlıdır.

Dekorasyonda sık yanılgılar

İlk yanılgı, pop dekorasyonun her yüzeyi ana renklerle boyamak olduğudur. Kırmızı, sarı ve mavi bu tarihte vardır. Her odada üçünün birden bulunması gerekmez.

Tek ticari renk, nötr bir zeminde daha net konuşur. Üç bağıran renk, çoğu zaman bir çocuk odası şemasına döner ve grafik karar kaybolur.

İkinci yanılgı, daha fazla işaretin daha fazla pop art demek olduğudur. Logo, afiş ve figür üst üste binince tanıdık imge okunmaz olur. Tarihsel işler de kalabalık olabilir. Hamilton’ın kolajı kalabalıktır, ama dizilmiştir.

Evdeki yığın dizilmemiş bir kolajdır. Üçüncü yanılgı, her eşyayı tek temaya uydurmaktır. Uyum, kopya etmek zorunda değildir.

Dördüncü yanılgı, dekorasyonun sanatı yalnızca fonda tutmasıdır. Obje, yastığın deseniyle yarışmak için alınmış bir aksesuar olabilir. Bu da meşru bir kullanımdır. Pop artla buluşma ise objenin bir karar olarak görünmesidir.

Fon ile konu yer değiştirince buluşma bozulur. İkisi de bağırıyorsa konu kalmaz.

Ölçülü bir yerleştirme

Önce odanın en sakin duvarını bulun. Kapıdan ilk bakış o duvara düşüyorsa, grafik nesne orada tek başına durabilir. Düşmüyorsa, bakışın durduğu ikinci yüzeyi seçin.

Televizyonun hemen yanı, çoğu evde zaten hareketlidir. Oraya ikinci bir hareket eklemek formu yorar.

Sonra tek bir renk akrabalığı kurun. Siyah bir heykelin yanında siyah bir çerçeve yeter. Bütün odayı siyaha boyamak gerekmez.

Adaçayı bir figürün yanında, perdenin ya da bir kitabın yakın tonu yeter. Akrabalık, takım elbise gibi baştan aşağı eşleşmek değildir.

En son aralığı yürüyerek kontrol edin. Nesnenin önünden geçerken omuz çarpmıyorsa, kapı kanadı ona değmiyorsa ve yanındaki lamba konturu kesmiyorsa yerleşme tamamdır. Büyük kütle için ayrı ölçüler büyük obje yazısında konuşulur. Burada ilke aynı kalır: bir grafik karar, geri kalanın ona yer açması.

Kısa bir kapanış

Pop art dekorasyonla temalı bir evde değil, okunaklı bir nesnede buluşur. Grafik siluet, boşluk ve ölçülü renk bu buluşmanın üç parçasıdır. Biri eksikse diğer ikisi gürültüye döner.

Günlük oda için ev yazısı, daha sıkı bir sunum için galeri estetiği, hacim büyüyünce büyük obje yazısı duruyor. Seçki ise bitişleri yan yana görmek içindir. Karar, rafta değil, odanın suskunluğunda tamamlanır.